Rechtbank Amsterdam stelt nadere vragen UWV over toepasselijkheid ILO-Verdrag 121 in verband met beroepsziekte/beroepsongeval en recht op WIA/ZW

De Vereniging Sociale Advocatuur Nederland (VSAN) heeft op 15 mei 2018 het manifest "Red de rechtshulp" aangeboden aan de Tweede Kamer. Daarin roept de VSAN de minister voor rechtsbescherming op om op korte termijn achterstallig onderhoud te plegen aan het stelsel van gefinancierde rechtsbijstand. Dit om te voorkomen dat sociaal advocaten hun werk niet meer (naar behoren) kunnen doen en de minder draagkrachtige rechtzoekenden straks geen advocaat meer kunnen vinden.

Advokatenkollektief Oost verhuist naar de Watergraafsmeer. Vijftien jaar lang was ons kantoor gevestigd aan de Wibautstraat 29, op de hoek met de Ruyschstraat, tegenover bakker Hartog, zoals wij plachten te zeggen tegen nieuwe cliënten.

In het kader van uitwonendencontroles vraagt DUO met regelmaat de OV-reisgegevens van studenten op. Als daaruit kan worden afgeleid dat een student in een bepaalde periode hoofdzakelijk gebruik maakt van haltes in de buurt van zijn ouderlijk huis, dan is dat voor DUO een aanwijzing dat de betreffende student bij zijn ouders woont en dus niet uitwonend is. Op 1 juni 2017 besprak ik in onze nieuwsrubriek een uitspraak van de Rechtbank Den Haag, die het gebruik van reisgegevens strijdig achtte met het recht op privacy van artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Inmiddels is deze uitspraak overruled door een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep, het hoogste gerechtscollege in dit soort zaken. Op 5 februari 2018 oordeelde de Centrale Raad dat het opvragen van reisgegevens van studenten bij controles is toegestaan.

Eind 2017 heeft Denis De Ploeg Advokatenkollektief Oost verlaten na vele jaren van prettige samenwerking. In zijn plaats is Dirk Numan gekomen, die sinds 1 januari 2018 als advocaat aan ons kantoor is verbonden.

In de praktijk hebben wij als kantoor gemerkt dat mensen van het kastje naar de muur worden gestuurd op het moment dat zij zorg nodig hebben. Dit leidt tot bijzonder veel problemen voor de direct betrokkenen. Het zou de taak moeten zijn van de overheid om mensen adequaat te informeren, maar helaas schieten gemeenten vaak tekort in hun informatieplicht.

Sinds de invoering van de WMO 2015 zijn gemeenten bevoegd om differentiatie aan te brengen in de hoogte van PGB’s. Dit blijkt uit artikel 2.3.6 lid 4 WMO 2015, waarin is bepaald dat bij verordening kan worden bepaald onder welke voorwaarden betreffende het tarief, de persoon aan wie een PGB wordt verstrekt, de mogelijkheid heeft om diensten (…) te betrekken van een persoon die behoort tot het sociale netwerk. Gemeenten mogen, blijkens de memorie van toelichting bij de WMO 2015, verschillende tarieven hanteren voor verschillende vormen van ondersteuning en voor verschillende typen hulpverleners. Op grond van artikel 2.3.5 van de WMO 2015 is het college daarbij wel gehouden een tarief voor een PGB vast te stellen dat redelijkerwijs noodzakelijk is te achten om de cliënt in staat te stellen tot zelfredzaamheid of participatie. (Tweede Kamer, vergaderjaar 2013 – 2014,33 841, nummer 3, pagina 39.).

Tot ons kantoor wendde zich een man, die op enig moment failliet is verklaard en op straat kwam te staan. Omdat hij geen woning meer had, ving zijn broer hem op in zijn woning. De gemeente Amsterdam stelde vervolgens vast dat hij een gezamenlijke huishouding voerde met zijn broer. Om deze reden werd zijn aanvraag om een bijstandsuitkering afgewezen en kon hij twee jaar lang geen uitkering aanvragen op het adres van zijn broer.

In arbeidsongeschiktheidsprocedures (WIA, WAO, Wajong, Ziektewet) staat de burger tegenover het UWV. In zo’n procedure moet de burger de rechter ervan zien te overtuigen dat de medische situatie ernstiger is dan het UWV heeft aangenomen. Dat is niet eenvoudig.

Met ingang van 1 juli 2015 is het Dagloonbesluit werknemersverzekeringen gewijzigd. Daarin is onder meer opgenomen dat personen, die niet een heel jaar lang aaneengesloten werken en werkloos raken, geconfronteerd worden met een lager dagloon ingevolge de Werkloosheidsuitkering dan personen, die wel een heel jaar lang werken.

Onlangs wees de Hoge Raad een spraakmakend arrest over de ontslagvergoeding van een kapster die zonder geldige reden was ontslagen. Het lijkt erop dat met dit arrest de mogelijkheden van werknemers om een hogere vergoeding te claimen dan de wettelijke transitievergoeding zijn verruimd. Dit terwijl de wetgever met het nieuwe ontslagrecht, dat per 1 juli 2015 is ingevoerd, de ontslagvergoedingen juist aan banden wilde leggen. Betekent het arrest van de Hoge Raad nu dat we weer terug gaan naar de (relatief) hoge vergoedingen uit de tijd van de kantonrechtersformule?

In een zaak van ons kantoor ontvingen wij onlangs een interessante uitspraak van de rechtbank Amsterdam. Het ging in deze zaak om een man, die inwonend was bij iemand anders. Omdat hij geen huurcontract kon overleggen aan de gemeente kreeg hij te maken met de kostendelersnorm. Hierdoor ontving hij een veel lagere uitkering.

In 2015 wendde zich tot ons kantoor een jongeman, die ziek was geworden voor zijn werk als chauffeur. Hij onderging hiervoor behandeling bij gespecialiseerde instellingen. Omdat zijn dienstverband tijdens ziekte eindigde en zijn werkgever eigenrisicodrager was voor de Ziektewet, kreeg hij te maken met het re-integratiebedrijf Acture. Acture is één van de grootste private uitvoerders van de Ziektewet in Nederland.

Met het project WerkLoont heeft de gemeente Rotterdam in de afgelopen drieënhalf 12.000 bijstandsgerechtigden aan een baan geholpen (bron: Volkskrant d.d. 21 juni 2017). Een succesverhaal. Of niet? Uit onderzoek van de Erasmus Universiteit in Rotterdam blijkt dat het succes relatief is: in het eerste jaar is het effect positief, maar in het tweede en het derde jaar worden de verschillen met bijstandsgerechtigden die op eigen kracht uit de bijstand komen snel kleiner. Na drie jaar zijn de verschillen tussen beide groepen bijstandsgerechtigden minimaal. Wat betekent dat voor de strenge aanpak waarop de gemeente Rotterdam zich laat voorstaan?

De uitspraken van Fred Teeven in De Groene Amsterdammer (zie het bericht van 22 mei jl. op onze website) hebben geleid tot vragen van de Tweede Kamer aan de Minister van Veiligheid en Justitie Stef Blok. De Kamer wilde een reactie op de publicatie en in het verlengde daarvan duidelijkheid over de motivatie voor de bezuinigingen in de gefinancierde rechtsbijstand. Op 30 mei jl. heeft de Minister schriftelijk gereageerd. Brengt zijn reactie de gewenste duidelijkheid?